Açıklama
Birini çok sevdiğinizde onun ne yaptığının hiçbir önemi kalmıyor. Sevmenin en gülünç yanı da bu oluyor maalesef. Hem iyi hem kötü hadiselerin kendin için bir kazanç görme aptallığı sana mutluluk hormonu pompalıyor. Hiçbir yerde duymayacağınız, hiçbir yerde görmeyeceğiniz saçmalıkların en olur tarafına şahitlik edersiniz. Çünkü sevmek bunu gerektiriyor. Onun ne düşündüğünün ne hissettiğinin ya da nasıl gördüğünün hiçbir önemi kalmıyor. Önemli olan siz ve kalbiniz oluyor. Ama maalesef ikiniz de bu hikâyenin kaybeden tarafı oluyorsunuz.
Biz sevenler kendimizi o kadar çok hırpalarız ki ne görecek bir göz ne ondan başkasını sevecek bir kalp ne de onun sıcaklığını hissedecek başka bir ten düşünürüz. Çünkü biz sevdiğimiz zaman bir başkasını sevemiyoruz. Bir başkasını sevmeyecek kadar başka seviyoruz ve elbette karşımızdaki insanın da bizi bu şekilde görmesini, sevmesini ve hissetmesini isteriz ama bu gezegenin öyle bir adaleti olmadığını da en iyi biz biliriz. Çünkü çok seven sevilmediği gibi çok sevilen de bazen çok sevmeyebiliyor. Zaten bütün mesele de bu. Sevmenin ne adaleti ne de terazisi var. Ya çok sevip kaybediyoruz ya da çok sevilip bizi seveni görmeyecek kadar bencil oluyoruz. Ne büyük tutarsızlık barındırıyoruz kendimizde değil mi? Belki de bu ne sevenin ne de sevileninin suçudur. Bu, çok sevmenin kanunudur belki de. Ve biz o kanunun birer kanunsuzu oluyoruz sadece, bize düşen bunu yaşamak ve yaşatmak.
Değerlendirmeler
Henüz değerlendirme yapılmadı.